Άσρα – Asra

Η Κατερίνα και η Astra λοιπόν.
Όπως και η ίδια λέει, “σε όσους τα αγαπάμε κάποια στιγμή θα μας συμβεί”: ένα ταλαιπωρημένο ζώο στην πόρτα σου που θα σε φέρει σε απόγνωση.
Η Κατερίνα ταξίδεψε στη Λευκάδα για να ξεσκάσει (…). Η Astra λες και το ‘ξερε ότι εκεί θα βρει βοήθεια, πήγε και κατέρρευσε στην πόρτα του σπιτιού της.
Η Κατερίνα δεν αδιαφόρησε, παρά έψαξε να βρει λύση.
Και τα έκανε όλα σωστά. Ολόσωστα.
Με ευγένεια ζήτησε συμβουλές, τις ακολούθησε και είπε χίλια ευχαριστώ μόνο για αυτές. Βρήκε βοήθεια, πήγε το ζώο στον γιατρό, έκαναν εξετάσεις και όταν έφτασε η ώρα να επιστρέψει στην Αθήνα και να αφήσει την Astra εκεί, της εξασφάλισε στέγη, φάρμακα και φαγάκι, ενώ αυτή θα έψαχνε για πιο σταθερή φροντίδα.
Δεν της κάναμε τίποτα ευκολότερο και δεν μας έκανε τίποτα πιο δύσκολο.
Όταν την ρωτήσαμε εάν θα μας την εμπιστευόταν, δέχτηκε με χαρά. Και ξεκίνησε πίσω για την Λευκάδα να μας την φέρει.
Μόνη της.

Έξι ώρες πήγαινε και έξι ώρες έλα. Χωρίς γκρίνια, χωρίς αλλά.
Έφτασαν πίσω Κυριακή μεσημέρι, με 45 βαθμούς, ταλαιπωρημένες από το ταξίδι οι δυό τους μέσα στ’αμάξι, να μας κοιτούν η μια απορώντας για το που βρίσκεται και η άλλη προσπαθώντας να βρει στα μάτια μας την βεβαιότητα ότι καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμο ήταν όλο αυτό που μας έφερνε.
Η διάσωση ενός ζωντανού, με όλη την δυσκολία, την αγωνία, τα έξοδα, το βρώμικο αμάξι, τα αντικρουόμενα συναισθήματα, είναι από τις πιο δυνατές εμπειρίες που μπορείς να ζήσεις.
Και χαρήκαμε πολύ που η Κατερίνα το έζησε κι αυτό.
Γνωρίζουμε καλά πως την Astra την ξερίζωσε από την καρδιά της και μας την έδωσε τρέμοντας και αυτό θα το σεβαστούμε.
Γιατί ξέρουμε. Γιατί καταλαβαίνουμε.
Και γιατί η Katerina Konidari είναι πια, θέλει δεν θέλει, μέλος της μεγάλης οικογένειας του ΚΑΖ.
Τόση αγάπη κάπου πρέπει να μοιραστεί, δεν θα την κρατήσουμε μόνο για εμάς!