«Σε μια μικρή γωνιά του παραδείσου, υπάρχει ένα μέρος που ονομάζεται Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου. Όταν πεθαίνει ένα ζώο που ήταν ιδιαίτερα κοντά σε κάποιον, περνά τη Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου. Είναι μια χώρα με λιβάδια και λόφους στην οποία όλα τα αγαπημένα μας κατοικίδια μας, μπορούν να τρέξουν και να παίξουν. Εκεί βρίσκουν άφθονο φαγητό, νερό και λιακάδα .
Όλα τα ζώα που έχουν βιώσει γηρατειά και ασθένειες ανακτούν την υγεία τους και γεμίζουν ενέργεια.Αλλά και εκείνα που έχουν τραυματιστεί βρίσκουν θεραπεία και δύναμη.
Γίνονται και πάλι, όπως τα θυμόμαστε πριν φύγουν για τον παράδεισο.
Είναι χαρούμενα και ικανοποιημένα, αλλά κάτι δεν πάει καλά: όλα έπρεπε να αποχαιρετήσουν κάποιον πολύ ιδιαίτερο, κάποιον που τους λείπει.
Οι τετράποδοι φίλοι μας τρέχουν και παίζουν όλοι μαζί .
Ξαφνικά , μια μέρα ένα απο αυτά σταματά ξαφνικά και κοιτάζει αλλού.
Τα μεγάλα μάτια του αρχίζουν να λάμπουν, το σώμα του ανατριχιάζει. Αρχίζει να τρέχει και ξεφεύγει από την ομάδα. Ορμάει στο γρασίδι, τρέχοντας όλο και πιο γρήγορα. Και επιτέλους συναντά ξανά τον άνθρωπο του. Αγκαλιάζονται χαρούμενοι. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Κλαίνε και οι δύο.
Τα χέρια του ανθρώπου για άλλη μια φορά χαϊδεύουν το κεφάλι του αγαπημένου του σκύλου.
Κοιτά για άλλη μια φορά τα πιστά μάτια του. Είχε φύγει από τη ζωή, αλλά ποτέ δεν είχε φύγει από την καρδιά του.
Απο εδώ και πέρα είμαστε για πάντα μαζί. »
🌈
“Ποίημα αγνώστου, ελεύθερη μετάφραση”
🐕💛🐾
