Εδώ πια τί να πούμε;; Δεν θα γράψουμε για τους άθλιους που μας το πέταξαν έξω από τη πόρτα. Δεν αξίζουν ούτε μία γραμμή. Το σημαντικό είναι το μωράκι. Παράλυτο από τη μέση και κάτω. Το είχαμε στα πούπουλα για δύο εβδομάδες, το ταΐζαμε με μπιμπερό να δυναμώσει λίγο μήπως και οι ακτινογραφίες μας δώσουν ελπίδα για να διαπιστωθεί όμως…
Με όλες τις υιοθεσίες χαιρόμαστε, αλλά μερικές μένουν ιστορικές. Η Βίλμα είναι μία τέτοια περίπτωση. Μπήκε στο καταφύγιο με την αδελφή της Βίβιαν, κουταβάκια με ψώρα κι έμειναν σε μας τα δύο κορίτσια μέχρι που μεγάλωσαν κι έγιναν κοπελάρες. Την Βίλμα την διάλεξε μια εξαιρετική οικογένεια που έχει έναν στειρωμένο αρσενικό στην ηλικία της Βίλμας, ίδιον με τη Βίλμα. ’Αντε βρε! Και…
Μικρός αλλά θαυματουργός! Ένα από τα πιο ζωηρά κουτάβια που είχαμε ποτέ, οΠέρσυ. Όλη η οικογένεια είχε πάει στο αεροδρόμιο να τον προϋπαντήσει. Στο μέιλ που πήραμε δύο μέρες μετά, μας έγραφαν ότι κατάλαβαν τί εννοούσαμε όταν τους λέγαμε να κάνουν το σπίτι τους "puppy proof" πριν καταφτάσει ο μικρός σίφουνας.
