O Oriol ζούσε σε στάση Προαστιακού. Μια κυρία που έπαιρνε το τρένο καθημερινά, τον συναντούσε, τον τάιζε και τον είχε στο νου της. Όταν άρχισε να χάνει βάρος, η κυρία ζήτησε την βοήθεια μας. Ο μικρός ήρθε στο καταφύγιο, κάναμε θεραπείες, αλλά δυστυχώς, παρά την φροντίδα, δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική βελτίωση.

Η κατάσταση της υγείας του απέτρεψε την υιοθεσία και έτσι αυτό το καλό, γλυκό, ευγενικό παιδί, έμεινε μαζί μας από τον Σεπτέμβρη του ΄19 έως πρόσφατα που “έφυγε”.

Καμμιά φορά ότι κι αν κάνουμε δεν είναι αρκετό να αναστρέψει την ζημιά που έχει γίνει. Καμμιά φορά το μόνο που μπορούμε να τους προσφέρουμε, είναι η ζωή στο καταφύγιο, ίσως όχι τόσο ποιοτική όσο σε σπίτι, αλλά σίγουρα γεμάτη αγάπη, συντροφιά και ασφάλεια.

Έφυγε έχοντας δίπλα του εμάς, την οικογένεια του καταφυγίου και τους εικονικούς γονείς του, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη στήριξη τους

Καλό Ταξίδι γλυκό αγόρι. Τρέχα στο φως!

Η ομάδα του ΚΑΖ.

(more…)

Είναι και οι άνθρωποι που δεν περίμεναν ποτέ πως θα τους τα φέρει έτσι η ζωή και θα σηκώνουν ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Και που θα είναι τόσο συμπονετικοί με τους άλλους, θα κάνουν τόσο δικό τους το πόνο των άλλων, που με τον εαυτό τους θα γίνουν σκληροί. Για να αντέξουν.
Και θα έρθουν στιγμές που θα θέλουν να κάνουν λίγο πίσω, να πάρουν μια βαθιά ανάσα, αλλά δεν τους επιτρέπεται.
Έχουμε πει, για αυτό είμαστε εδώ, ο ένας για το άλλον. Για να μοιραζόμαστε τις χαρές, αλλά και τον πόνο.
Σήμερα είπαμε αντίο στην Ρουμπίνη. Έζησε, αγαπήθηκε, γέρασε. ‘Εφυγε πλήρης.
Και σήμερα κλάψαμε όλες, όπου βρισκόταν η καθεμιά, μαζί με την Φωτεινή γιατί για αυτήν ήταν πιο δύσκολο. Κι ας μην λέει ποτέ πολλά. Καταλαβαίνουμε.

(more…)