Είναι και οι άνθρωποι που δεν περίμεναν ποτέ πως θα τους τα φέρει έτσι η ζωή και θα σηκώνουν ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Και που θα είναι τόσο συμπονετικοί με τους άλλους, θα κάνουν τόσο δικό τους το πόνο των άλλων, που με τον εαυτό τους θα γίνουν σκληροί. Για να αντέξουν.
Και θα έρθουν στιγμές που θα θέλουν να κάνουν λίγο πίσω, να πάρουν μια βαθιά ανάσα, αλλά δεν τους επιτρέπεται.
Έχουμε πει, για αυτό είμαστε εδώ, ο ένας για το άλλον. Για να μοιραζόμαστε τις χαρές, αλλά και τον πόνο.
Σήμερα είπαμε αντίο στην Ρουμπίνη. Έζησε, αγαπήθηκε, γέρασε. ‘Εφυγε πλήρης.
Και σήμερα κλάψαμε όλες, όπου βρισκόταν η καθεμιά, μαζί με την Φωτεινή γιατί για αυτήν ήταν πιο δύσκολο. Κι ας μην λέει ποτέ πολλά. Καταλαβαίνουμε.

(more…)

“Τα μάτια είναι τυφλά. Πρέπει να βλέπει κανείς με την καρδιά.
Με την καρδιά.
Σαν τον Ρόκυ μας. Με την τεράστια καρδιά και τα ομορφότερα μάτια του καταφυγίου.
Το παιδί μας “έφυγε”,πλήρης ημερών, ήρεμος και με εμάς κοντά του. Και μπορεί να μην μπόρεσε να μας δει ποτέ, αλλά ήξερε πόσο τον αγαπήσαμε. Κι αυτό είναι το σημαντικό, η αγάπη,
τίποτα άλλο δεν μετράει όταν φτάσει εκείνη η ώρα.
Και από αυτήν τον χορτάσαμε.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε μέσα από την καρδιά μας τις εικονικές μαμάδες του, Κατερίνα Π., Νατάσα Χ., Ευαγγελία Φ.,
Ευδοκία Ψ., Μυρτώ Σ. και Μαργαρίτα Μ. που τον στήριζαν και μας βοηθούσαν να του προσφέρουμε ότι χρειαζόταν!
Καλό ταξίδι αγόρι μας και ελπίζουμε εκεί που είσαι τώρα να υπάρχει μόνο φως!
Το ΚΑΖ, το σπίτι σου

**** (more…)

Αυτό που επιθυμούμε είναι να αφήνουν έξω από την πόρτα του καταφυγίου όποια ιστορία κουβαλούν και μπαίνοντας να ξεκινούν μια νέα ζωή.
Όμως κάποια τραύματα είναι τόσο βαθιά που δεν καταφέρνουν να τα τινάξουν από πάνω τους.
Όπως η Ρέα μας, που ήρθε με προβλήματα υγείας, αλλά και με φόβο για τον άνθρωπο. Δεν μάθαμε ποτέ τι της είχε συμβεί στην προηγούμενη ζωής της.
Η Ρέα “έφυγε”, όμως πρόλαβε στιγμές, στιγμές που χαλάρωσε, που αφέθηκε, έφαγε τις λιχουδιές της, ένιωσε ασφαλής και πάνω απ’όλα ότι την αγαπούν. Και χαμογέλασε.
Κι αυτό είναι που θα κρατήσουμε όταν την σκεφτόμαστε.
Ευχαριστούμε πολύ την γλυκιά Μαριλένα και την μικρούλα Λούνα, που την στήριζαν και της έστελναν την αγάπη τους από το Λονδίνο και την Λουκέρνη.
Αντίο Ρεάκι
Το σπίτι σου, το ΚΑΖ.

(more…)