Λούση
Κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί όταν έφευγε η Λούσυ από το καταφύγιο. Ήταν ο μεγάλος μας καημός. Ενήλικο Ρότβάΐλερ με τσακισμένο πόδι! Οι πιο πολλοί γύριζαν το πρόσωπο από την άλλη μεριά. Η Λούσυ όμως λαχταρούσε την ανθρώπινη συντροφιά στο σημείο να της δίνουμε λιχουδιές κι αυτή να μην τις τρώει. Να της είναι τελείως αδιάφορες και να να τις ανταλλάζει χωρίς δεύτερη σκέψη με χάδια κι αγκαλιές. Το μέλλον της Λούσυ είναι τώρα εξασφαλισμένο, μαζί με αγάπη χωρίς όρους από τη μαμά της κι ατελείωτες βόλτες. (more…)
