Αν και δεν είναι από τα ζώα του καταφυγίου, το κειμενάκι τσακίζει κόκαλα: "Ένα σκυλάκι σας χαιρετά, σήμερα έφαγε το δηλητήριό του (9 μηνών το έφαγε, καλά είναι). Ναι το ξέρει, είναι μόνο ένα σκυλάκι απέναντι σε τόσους ανθρώπους και πολιτικούς που του το έδωσαν γιατί πεινούσε και πού να φανταστεί τώρα ένα σκυλάκι με νοημοσύνη νηπίου τί να είναι. Απλά…
Κι άλλο ένα αστεράκι υιοθετήθηκε! Ο Κάστωρ! Η οικογένειά του ήρθε, τον είδε και αποφάσισε ότι αυτός είναι και κανένας άλλος. Ευχαριστούμε θερμά την οικογένεια κι ευχόμαστε στο μωρό μας πολλά καλά χρόνια.
Αυτό το Σάββατο ήταν καλή μέρα. Κι άλλο ένα μωρό μας υιοθετήθηκε, ηΠρίνσες η παραπονιάρα. Εμείς τους είπαμε ότι είναι κλαψιάρα κι όλο παράπονο, ότι επικοινωνεί με δίποδους και τετράποδους κλαψουρίζοντας, δεν έχει σημασία αν θέλει να πει ότι είναι χαρούμενη ή λυπημένη, αλλά η οικογένειά της ήταν αμετάπιστη. Μαζί με την Πρίνσες δώσαμε στη μαμά της κι ένα ζευγάρι ωτασπίδες…
Η πανέμορφη Αίθρα τους μύρισε από μακρυά. Είπε από μέσα της "αυτή είναι η οικογένειά μου" και δεν ησύχασε παρά μόνο όταν κι εκείνοι κατάλαβαν ότι η Αίθρα είναι ο σκύλος τους. Το τί φιλιά τους έδωσε, το τί αγκαλιές, δεν περιγράφεται. Πιο καθαρά δεν μπορούσε να τους το πει! Σας ευχαριστούμε για την μεγάλη αγκαλιά που προσφέρετε στο κοριτσάκι μας κι…
Όταν ο Ιπποκράτης είχε έρθει, ήταν σαν μία σκιά του εαυτού του. Σκελετωμένος, άρρωστος και τσαμπουκάς. Στο καταφύγιο θεραπεύτηκε, πάχυνε, στειρώθηκε και κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται να τσακώνεται με τα άλλα σκυλιά για μια μπουκιά φαΐ, υπήρχε μπόλικο για όλους. Και μια μέρα, αρχές του καλοκαιριού, ο Ιπποκράτης βρήκε τον άνθρωπό του. Λατρεία μεγάλη και από τις δύο πλευρές. Εχθές μας επισκέφτηκε…
