Τον έσωσε η μικρούλα Μαράϊκε από τα χέρια παιδιών που τον είχαν βάλει σε μια σακούλα γεμάτη με νερό για να τον πνίξουν. Κι όλοι χαρήκαμε που ο Νέλσων βρήκε στην οικογένειά της μια γωνίτσα δικιά του. Για να τον αγαπάνε άνθρωποι, γάτες και μερικές φορές κι η σκυλίτσα της οικογένειας. Μέχρι την ημέρα που μια βαριά επιληπτική κρίση δεν του άφησε…
Η μικρούλα Τζόλυ βρέθηκε μαζί με την αδελφή της στο βουνό και μπήκαν στο καταφύγιο πριν 15 ημέρες. Και οι δύο ήταν τόσο γεμάτες τσιμπούρια που αναρωτιόμασταν πώς μπορούν να ακούν. Τα αυτιά τους ήταν βουλωμένα από τα τσιμπούρια κι από το κορμάκι τους κρεμόντουσαν σαν τσαμπιά. Και οι δύο αρρώστησαν, αλλά η Τζόλυ δεν άντεξε. Η ομορφιά μας έφυγε έχοντας σχηματίσει…
Η Ολυμπία ήρθε σαν πεφταστέρι στη ζωή μας κι έφυγε χαράσσοντας ένα μονοπάτι στις ψυχές απίστευτα πολλών ανθρώπων σ' όλο το κόσμο. Οι ευχές, για να γίνει καλά, που έφταναν εδώ από τους αμέτρητους φίλους της στην Ελλάδα, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Αυστρία και τον μακρινό Καναδά την συνόδεψαν στο ταξίδι της στη γέφυρα του ουράνιου τόξου. Πώς και πόσο…
Ο Φαίδων, αυτό το πανέμορφο ποιμενικό κουτάβι, δεν ζει πια. 'Επεσε θύμα της ανθρώπινης βλακείας και εγωισμού. Ζούσε με τον αδελφό του σ' ένα χωράφι, δίπλα από ένα πολύ επικίνδυνο δρόμο. Όταν τα ανακαλύψαμε, πήγαμε να τα πάρουμε για να ζήσουν σε ασφάλεια μέχρι να βρεθούν οικογένειες. Μας πλησίασε ένας άνδρας, λέγοντας ότι είναι δικά του τα κουτάβια, και στο δικό…
Την είχαμε ονομάσει Σίνιαντ, αλλά όλοι την φωνάζαμε γιαγιά. Μας την είχαν φέρει για να την κοιμίσουμε πέρσι τέτοιο καιρό. Ήταν μια φαλακρή γριούλα, πετσί και κόκαλο, γεμάτη πληγές, που δεν ζητούσε παρά ένα πιάτο φαγητό κι ένα χάδι. Της κάναμε όλες τις εξετάσεις που μπορεί να φανταστεί κανείς και δεν βρίσκαμε τίποτα. Η γιαγιά έζησε με αξιοπρέπεια ένα περίπου χρόνο μαζί…
